posted on 11 Dec 2009 13:00 by mini-memory
4 Anchor Night # 28
5 Dec 09
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ได้มีโอกาสไปงานราตรีสี่สมอ จัดเป็นครั้งที่ 28 แล้วนะ !!
เลยเอาภาพมาฝากกันค่ะ
ประทับใจมาก ๆ เลยค่ะ
แม้เป็นครั้งแรกที่ได้ไป
ถ้ามีโอกาสได้ไป ก็จะไปอีกนะ !! อิอิ
เพลง ขอบฟ้า ขอบฝั่ง ความหวัง แผ่นดิน
Mr. Team
ฉันรอนแรมมาไกลในทะเล
ด้วยเรือน้อยลอยไปไม่รู้ทาง
ตรงขอบฟ้ามองไปยังไม่เห็นขอบฝั่ง
ต้องเดินทางไปอีกสักเท่าไร ฉันไม่หวั่น
เมื่อมีพายุมากีดขวาง
เรือจะอับปางแต่ฉันยังอยู่ ก็ต้องสู้มันไป
* มีความตั้งใจจุดหมายคือแผ่นดิน
เหลือสองมือเปล่าปลายทางยังแสนไกล
มีความอดทนเท่านั้น
สักวันหนึ่งต้องถึงแดนไกล
** ฉันลอยคอเดียวดายในทะเล
ว่ายตามน้ำตามไปไม่รู้ทาง
ตรงขอบฟ้ามองไปยังไม่เห็นขอบฝั่ง
ต้องเดินทางไปอีกสักเท่าไร (ฉันไม่หวั่น)
มีคลื่นลมแรงโถมกระหน่ำมา
แขนฉันอ่อนล้าใจฉันก็ยังสั่ง ให้สู้มันไป
(ซ้ำ * ,
**)
บอกกับตัวเองไม่ยอมแพ้ จะเหนื่อยสักเพียงใดต้องทนไหว
และจะไม่มีอะไรที่ยากเกินไป
(ซ้ำ **)
posted on 08 Nov 2009 22:11 by mini-memory
อยู่ที่ไหนหรือความรัก ?
ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เข้มแข็งแค่ภายนอก แต่ภายในกลับอ่อนแอ
บางครั้งอาจร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น แต่บ่อยครั้งที่แอบนั่งร้องไห้กับตัวเอง
ทุกทีจะมีคน ๆ หนึ่งที่มักจะอยู่เคียงข้างเสมอ เมื่อทุกข์ใจ ...
แต่ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นหายไปไหน ... หรือยังอยู่ในใจ แต่ฉันหาไม่เจอ
บางวันฉันก็เอาแต่นั่งมองเหม่อ นึกถึงภาพเก่า ๆ เวลาเดิม ๆ ในความทรงจำ
มีบางคราวที่ต้องอยู่คนเดียวเพียงลำพัง ยังแอบเช็ดคราบน้ำตา ซ้ำ ๆ
วันเวลาวนเวียนอยู่ที่เดิม ฉันก็อยู่ที่เดิม เป็นแบบเดิม .......................
และยังรักเธอ เหมือนเดิม
อยู่ที่ไหน (Acoustic Version)
Anchalee Chongkhadikij Feat. BOYd Kosiyabong
ในวันที่ฟ้าซึมเศร้ามัวหม่นอย่างวันนี้
เป็นวันที่ฝนโปรยๆไม่ยอมหยุดซะที
มองไปทางไหนไม่พบอะไรที่ดี
ที่จะทำให้ใจมีความหวัง
* อยู่ที่ไหนหรือความรักช่วยเข้ามาทักหัวใจของฉันดูบ้าง
ให้ได้รู้สิ่งที่ค้นหามาเนิ่นนาน
ที่ฉันต้องการนั้นรออยู่ที่ใด
ซึมๆเพ้อๆ
ลำพังนั่งอยู่ที่ตรงนี้
รอคอยไม่รู้วันใดจะพ้นไปซักที
**
มองไปทางไหนไม่พบอะไรที่ดี
ที่จะทำให้ใจมีความหวัง
(*) , (**) ,
(*)
ให้ได้รู้สิ่งที่ค้นหามาเนิ่นนาน ที่ฉันต้องการนั้นรู้สึกเช่นไร
posted on 02 Nov 2009 15:59 by mini-memory
เ พ ร า ะ ฉั น เ ป็ น ค น มี ฝั น
จะจับปากกาจรดปลายฝัน
จะขีดเขียนสร้างมันด้วย สองมือ ...
เวลาตาย
พิง ลำพระเพลิง
ในกระจกมัว ๆ มีคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง
คนที่เพิ่ง
ลึกซึ้งถึงความเดียวดาย
นาทีที่กาลเวลา บอกว่าเธอมีค่าเพียงใด
คือนาทีที่สาย
เกินหวังให้ใครกลับมา
เหมือนคนตื่นจากฝัน ตามทวงวันและคืนดี
ๆ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยรักษา
เวลาที่คิดว่าพอ
กลับไม่พอให้พูดคำลา
ทำได้เพียงแค่นึก รู้สึกโหยหามัน
*ชีวิตนี้
ถ้าไม่มีเธอก้าวเข้ามา
ฉันคงเป็นคนไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น
แปลกที่คนไม่รู้
มีเพียงผู้เดียวคือฉัน
อยากกอดเธอแน่น ๆ นาน ๆ
ในวันที่เสียเธอไป
**เชื่อว่าที่ตรงนั้น
เธอยังพร้อมจะรอฉันอยู่
แล้วที่สุดก็รู้เธอรอไม่ไหว
เจอเพียงแค่รอยน้ำตา
หยดบนนาฬิกาที่ตาย ให้ฉันได้กอดมันไว้
แล้วบอกว่ารักเธอ
(*,**)
เวลาทุกเสี้ยวนาที คนๆ
นี้จะเก็บมันไว้
จะจำจนวันสุดท้ายว่าเคยได้กอดเธอ